H-eerlijkemama

Al vanaf ik heel erg klein was, droomde ik ervan. Eindelijk gelukkig zijn met de partner van mijn dromen. De partner die mij het gevoel zou geven dat ik de enige voor hem ben, want ik zou mijn alles geven om mijn partner het gevoel te geven dat hij de enige voor mij is. Ik zag mezelf al vanaf ik heel klein was in een mooie witte jurk door een bos naar mijn ware liefde toe lopen om samen het gezin op te bouwen wat ik als kind nooit had.

Het gezin dat ik altijd zelf wilde, dat wilde ik zelf maken. Een gezin waarin liefde en respect voor elkaar vooraan stond. Een gezin waar iedereen zich veilig kon voelen. Waarin iedereen kon bloeien in goede en vooral moeilijke tijden. Want als je al je hele leven voor alles je stinkende best doet, dan zou dat toch wel moeten lukken?

Vandaag zou onze trouwdag zijn geweest als ik niet de moeilijke knoop door heb moeten hakken om uit elkaar te gaan. Maar deze datum zat jaren in mijn geheugen gegrift.

Wat leren wij toch al ontzettend vroeg relaties compleet te romantiseren. Ik denk dat kinderen van gescheiden ouders vooral heel graag niet in hetzelfde schuitje willen komen te zitten. Ik denk wel dat het romantiseren van alles ook een beetje in mijn persoonlijkheid zit gezien ik gewoon heel erg graag iedereen vertroetelen.

Ik heb jaren lang mijn alles gegeven aan de persoon waarvan ik zo graag wilde dat ik ook zijn alles was. Ik wilde vooral het leven dat hij mij ooit beloofde te willen geven.

Alleen maar moeilijke tijden met heel soms een lichtpuntje

Onze relatie begon als vriendschap omdat ik op mijn 19de een leeftijds verschil van 11 jaar toch wel heftig vond maar na een aantal jaar wilde ik dat niet in de weg laten staan van een mogelijk mooi leven met mijn beste vriend.

Maar hoe goed wij werkte als vrienden was geen garantie voor hoe wij werkte als partners. Er waren zo ontzettend veel dingen waar wij zo goed samen werken maar de meest belangrijke dingen die er nodig zijn voor een goede relatie miste.

Ik bleef wanhopig vast houden aan elk stukje hoop dat ik nog kon vinden dat onze relatie/ons gezin kon werken. Ik hield me er zo wanhopig aan vast dat ik bijna blind was voor alles wat er gebeurde met mij omdat ik mezelf compleet wegcijferden.

Het werd bijna mijn einde

Ik ging er mentaal en lichamelijk aan onderdoor. Door een te hoog stressniveau continu werd ik ernstig ziek en dat was voor mij een wake up call. Want mijn grootste angst is om mijn kinderen niet te zien opgroeien en mezelf wegcijferen heeft die angst bijna waar gemaakt.

Maar hoe leer je het af om jezelf niks waard te vinden als het idee dat je niks waard bent er in is gegoten met een paplepel. Het gaat niet vanzelf en met heel veel vallen en opstaan dat is wat zeker is.

Ik moest kiezen tussen mijn kinderen en mijn gezondheid/zekerheid en “de liefde van mijn leven”. Een keuze waar je eigenlijk nooit voor zou moeten komen te staan.

Maar hield ik van jou of van wie ik zag dat je kon zijn?

Ik vraag me de laatste tijd af van wie ik meer hield. Van jou (wie je nu bent) of het potentieel wat ik in jou zag. Dit is iets waar ik vaker door in problemen raak. Ik zie niet de problemen die mensen hebben maar de persoon die diep van binnen zit en er nog niet uit kan of wil komen. De prachtige ziel die achter het omhulsel met gebreken zit. Die ziel is zo adembenemend mooi maar nog zo onbereikbaar is. Wie ben ik dan eigenlijk ook om te denken dat mijn liefde genoeg zou zijn om dat deel te laten bloeien.

Onvoorwaardelijke liefde is niet genoeg als de ontvanger niet in staat is om te zien of voelen

Ik voel het niet als mensen zeggen dat ik mooi ben. Dit omdat hele belangrijke mensen in mijn leven iets anders in mijn hoofd geprent hebben. De meeste liefdevolle mensen kunnen mij blijven zeggen dat ik prachtig ben maar het zal pas veranderen als ik in staat ben om het zelf te zien en voelen.

Soms willen/kunnen mensen niet zien wat je ze allemaal geeft omdat ze veel te druk zijn om met een blinddoek te zoeken naar het lichtknopje die de andere allang gevonden hebben.

Wanhopig heb ik jaren lang geprobeerd een blinde man zicht te geven. Maar ondanks dat een deel van mij dat nu nogsteeds niet heeft kunnen loslaten weet een ander deel van mij dat ik waarschijnlijk nooit tot hem door zal dringen.

Ik denk dat ik het nog niet helemaal kan loslaten omdat ik nogsteeds het mooie in iemand blijf zien en gewoon heel graag wil dat iemand dat ook in mij ziet.

Het stomme is alleen dat ik die erkenning altijd zoek bij mensen die er echt hun hobby van maken om mij niet te erkennen.

Ik wil niet jouw betere helft zijn

De hele term slaat eigenlijk nergens op. Om een betere helft te hebben moet er dus ook een slechtere helft zijn. En wees eerlijke, wie wil er nu een slechte helft zijn of samen zijn met een slechte helft.

Houd eerst van jezelf voor je houd van een ander

Wat had ik als kind een hekel aan deze zin. Want ik hou niet van mezelf. Waarom zou ik pas liefde verdienen als ik eindelijk van mezelf kan houden. Dat voelde voor mij als onmogelijk en ik dacht altijd dat ik dan alleen zou eindigen.

Nu begin ik het te snappen. Als je niet van jezelf houd, dan stel je ook geen goede grenzen om jezelf te beschermen. En hoeveel mensen ook beweren om je te geven, de meeste mensen zoeken van nature de grenzen op. Als je geen grenzen neer legt zijn de gevolgen niet te overzien. Je leert een ander hoe ze van jou moeten houden door hoe jij van jezelf houd.

Ik sta aan het begin van mijn zoektocht naar mezelf. Ik leer elke dag steeds meer hoe belangrijk het is om te leren waar mijn grenzen liggen en ze te beschermen. Misschien hadden wij in een andere wereld wel samen kunnen zijn. Ik wacht met smart op de dag dat het niet meer voelt alsof ik vreemd ga als ik met iemand anders dan jou ben. Misschien komt er ooit een dag dat ik jou niet meer vervloek voor de pijn die ik door jou voel, omdat je mij verliefd hebt laten worden op het idee van een gelukkig leven met jou, een gezin met jou en je opgaf het mij te willen geven. Je mij voor mijn gevoel aan mijn lot over liet, terwijl ik jou nooit heb laten vallen tot ik geen andere keus meer had. Ik hoop met heel mijn hart dat ik snel de behoefte niet meer zal voelen om door jou gezien en erkent te worden. Want het wordt me steeds duidelijker dat jij mij nooit zal zien voor wie en wat ik echt ben, tot je zonder alles moet wat ik te bieden heb. Ik hoop dat ik mezelf vind zodat ik de wereld eindelijk kan laten zien wie ik ben en nooit meer erkenning nodig zal hebben van een ander. Want als ik weet wie ik ben is het niet meer nodig dat iemand anders dat bevestigt.