H-eerlijkemama

Ik hoor ze beneden druk bezig zijn met mijn nieuwe vriend. Mijn 3 dochters die vanmorgen even in de war waren dat hij tegen ze zei dat ze met hem samen een ontbijt op bed moesten maken voor moederdag, want dit hebben vroeger nooit gedaan. Ze kwamen voor ze naar beneden gingen nog even een knuffeltje geven als eerste moederdag cadeau en konden het niet laten om als een stel mini obers te vragen wat ik eigenlijk lekker vind. Nu lig ik boven in bed te wachten voor het eerst sinds ik moeder ben was iedereen al beneden voor dat ik dat ben geweest. En mijn ADHD brein neemt mij mee op reis naar mijn eigen jeugd, naar mijn eigen ‘moeder’ waar ik al 21 jaar geen moederdag mee vier. Niet omdat ze er niet meer is, maar toch ook weer wel.

Ik kan mij de Moederdagen vanaf mijn geboorte tot 10de jaar amper herinneren, ik heb wel hele vage herinneringen aan ontbijt maken met mijn stiefvader toen ik 6 jaar oud was. Dat komt denk ik omdat koken met de stiefvader die ik had vanaf mijn 2de tot aan mijn 7de en waar ik tot mijn 13de nog bleef komen één van de weinige leuke herinneringen zijn die ik heb als kind. Ik deed altijd zoals elk kind mijn best om mijn moeder extra blij te willen maken op moederdag. Al denk ik wel dat mijn wens om mijn moeder blij te maken een tikkeltje hoger was aangezien de gevolgen van mijn moeder die niet blij was zo groot waren.

Werkjes werden eigenlijk nooit bewaard en als kind vond ik vaderdag altijd leuker omdat mijn vader en tijdelijke stiefvader veel blijer leken te zijn met wat ik voor ze maakte en hadden het jaren laten nog op hun nachtkastje staan. Het gevoel wat ik toen ervaarde was sterk al duurde het heel lang en kwam er therapie aan te pas voor ik er een naam voor had.

Het prachtige gevoel van erkenning

Een gevoel dat ik als kind nooit heb mogen ontvangen van mijn eigen moeder. Want blij was ze nooit met mij. En de onzekerheid die daar uit voort vloeide is iets waar ik nu nogsteeds elke dag tegen vecht.

Op mijn 10de kreeg mijn moeder een partner die zo goed als meteen introk en na 1 maand besloot dat er geen plek meer was voor mij in wat ooit mijn huis was maar nu zijn huis was in zijn ogen. Vanaf dat moment heb ik geen moederdag meer kunnen vieren met mijn eigen moeder. Ondanks dat ik tot mijn 28ste gevochten heb om in het gezin van mijn moeder te mogen horen, wat eigenlijk mijn geboorte recht hoort te zijn.

Ik zou nog een boek kunnen schrijven over de Moederdagen die ik het moeten vieren met mijn ‘boze stiefmoeder’ maar laten we het er op houden dat ik ik maar 1 persoon ken die kan tippen aan haar narcisme en dat is de stiefvader die mij uit mijn eigen huis gezet heeft.

De hele wereld viert de band die ze met hun moeder hebben…

Dat is tenminste wat ik als kind dacht als je weer eens dood gegooid wordt met reclames voor moederdag cadeau’s. “Vergeet je moeder niet op moederdag, want ze is de mooiste persoon in je leven.” Ik heb mij jaren lang eenzaam gevoeld in het niet kunnen vieren van moederdag en vergeten was eigenlijk het enige wat ik wanhopig wilde.

Al haalde ik lichte troost bij het idee dat ik ooit zelf een leuk gezin zou hebben met een leuke man die samen met onze kindjes in de ochtend aan het rommelen zouden zijn speciaal voor mij. Ik dacht als ik zelf moederdag kan vieren met mijn kinderen, dan zal het gat wel opgevuld zijn wat mijn eigen moeder heeft achtergelaten.

En gelukkig is dat deels ook echt wel waar, al moest ik het voornamelijk hebben van wat er op school geknutseld werd. En ik ben die ene moeder die wel alles bewaard wat ze voor mij make,  omdat ik zelf weet hoe verdrietig ik was omdat mijn cadeautjes het bewaren nooit waard waren.

Ik probeer mijn kleintjes alles te geven wat ik te kort ben gekomen en meer. Al is het wel erg vermoeiend om altijd op je tenen te moeten lopen. Want als je als kind een trauma opgelopen hebt wordt je moederschap meteen in twijfel getrokken als je eigen kinderen naar een psycholoog moeten.

Moederdag reclames zijn net zo giftig als de reclames met kerst

Met kerst zie je het ook, families die aan een grote tafel zitten met prachtige kleding aan en de eettafel volgepakt met chef waardig eten. En we weten allemaal dat dat bij bijna niemand ook echt gebeurd. Maar het is zuur voor de mensen die alleen zitten met kerst.

Ondertussen weten we allemaal dat kerst meestal stress oplevert op volwassen en vooral de kinderen kunnen genieten. Wat mijn ADHD brein weer bijna laat afdwalen naar Nederlandse verjaardagen, maar ik ga die zijtak niet nemen…

Kerst weten we allemaal van dat de reclame sprookjes zijn, maar moederdag….. Op die manier wordt er door het grootste deel niet gekeken naar de moederdag reclames. Er wordt niet nagedacht over alle mensen die op wat voor manier dan ook geen moederdag kunnen vieren. Als mensen horen dat je geen moederdag kan vieren dan gaan de meeste mensen er van uit dat je moeder overleden is. Wat natuurlijk heel verdrietig is en ik wens altijd iedereen waarvan ik weet dat ze zonder moeder zijn veel sterkte. Maar alle vergeten kinderen wordt zo goed als niet over nagedacht.

Misschien is het daarom ook wel zo’n goede term. ‘vergeten kind’ die opgroeien in vergeten volwassenen. En elke keer weer als zo’n persoon iets deelt over hun vervelende situatie met hun ouder, zijn mensen in shock dat dit soort dingen gebeuren.

Één van de ergste dingen is de volgende uitspraak. “Het is wel je moeder he” want waarom zouden ouders alleen omdat ze je ouders zijn eindeloos vrijkaartjes moeten krijgen op het kwetsen van hun kinderen?

Ondertussen hoor ik mijn kleintjes naar boven komen met mijn ontbijtje op bed en geritsel van cadeautjes in de hand. Dus schakel ik weer terug van innerlijke verdrietige kind naar mama die ik zelf gewild had. En geniet ik van hun blije trotse gezichtjes. En geeft ik het 2 happen voor ik het ontbijtje met ze moet gaan delen, wat ik natuurlijk net als altijd met liefde zal doen.

Ik ben dankbaar voor mijn kinderen, ondanks dat ze dagelijks mijn bloed laten koken. Mijn innerlijke trauma kind schreeuwt het van binnen vaak uit dat ze ondankbaar zijn omdat ze niet weten hoe veel mazzel ze hebben met een moeder die ik zelf gewild had. Maar mijn volwassen brein weet dat dat een goed teken is, want kinderen die horen niet te weten hoe slecht het kan zijn. Hopelijk komt die dankbaarheid wel als ze later zelf groot zijn en misschien zelf kinderen krijgen. En hopelijk ben ik er dan om ze te steunen als ze er even doorheen zitten, iets wat ik zelf jammer genoeg niet heb als ik er doorheen zit.