H-eerlijkemama

“Als je voor het eerst jouw kind in je handen hebt, dan weet je pas wat liefde is.”
Dit is wat je bijna iedereen met kinderen hoort zeggen tegen aanstaande ouders of mensen die nog geen kinderen hebben.
Maar is dat wel goed om te zeggen? Wordt de lat dan niet vreselijk hoog gelegd?
Is het dan niet zo dat die goedbedoelde uitspraak heel erg veel druk legt op het ongeboren kind dat zij de ouders de liefde laten voelen die ze misschien nooit van iemand anders gekregen hebben toen ze zelf jong waren?
En wat nu, als de ouders hun baby voor het eerst vast hebben en niet meteen de liefde voelen die door velen wordt beschreven als alles overweldigend?
Dan is het enige wat die ouders denken: Ben ik stuk?
Wat nu als je kinderen hebt gekregen en het emotioneel niet aan kan en jezelf af vraagt of je er in de eerste instantie wel aan had moeten beginnen.

Ik weet niet waarom ik zo’n hekel heb aan taboes en waarom zo intens het gevoel heb dat ik het bespreekbaar moet maken maar ik heb mezelf niet voor niks H-eerlijkemama genoemd. (dit slaat vooral op het Eerlijke mama deel)
Dus daarom wil ik het toch wel even over dit taboe hebben vandaag.

Ben ik een slecht moeder als ik het gevoel heb dat ik beter geen moeder had kunnen zijn?

Onzekere mama

Als je op Google onderzoek gaat doen naar het hebben van “spijt” in de keuze om ouder te worden kom je de ene na het andere pijnlijke verhaal tegen van anonieme verhaalvertellers.
Hier kan ik zelf heel verdrietig van worden en dan nog niet eens zo zeer om de kinderen van die mensen maar om de eenzaamheid waar die ouders in zitten omdat ze deze gevoelens niet echt met andere kunnen delen.
Als je een probleem wil aanpakken heb je in veel gevallen gewoon hulp nodig en als je als ouder de ogen uit de kop schaamt voor je gevoelens dan wordt het heel moeilijk om de goede hulp te vinden.
Dit zorgt er uiteindelijk voor dat kinderen onnodig hier ook het leed van ervaren ondanks dat een groot deel van deze ouders heel hard hun best doen om te overcompenseren.

Dus misschien zouden mensen de volgende keer als iemand laat weten het ouderschap niet aan te kunnen of tegen vinden vallen niet meteen de persoon die dat zegt nog verder naar beneden trappen, maar ze zo goed mogelijk proberen te helpen en begrip te tonen zodat ze indirect ook het kind helpen door de druk op de ouder te verlichten.

Het doet soms zo veel pijn dat ik mijn kinderen amper mag zien dat ik soms wou dat ik ze nooit had gehad om deze pijn niet te hoeven voelen.

verstootte ouder

Nu kun je misschien denken dat er vast niet zo veel mensen zijn die rond lopen met deze pijnlijke emoties en gedachtes, maar in werkelijkheid zijn dat er een stuk meer dan je zou denken.

Ik heb kort geleden een poll gehouden op Twitter waar ik mensen vroeg of ze spijt hadden van hun keuze.
en dan denk je misschien dat het aantal mensen die echt zegt spijt te hebben heel laag is maar ik vond het zelf nog best hoog.

Nu zou er misschien door je hoofd heen schieten: Ach wat is 5% nu, dat is niet zo veel.
Maar stel je eens voor, de meeste mensen kennen wel 276 mensen of nog veel meer, en van die 276 mensen heeft 5% spijt van het krijgen van kinderen.
Dat zijn 14 mensen van de 276 die jij zou kennen. Als je het op die manier bekijkt is 5% ineens een heel stuk meer want we weten allemaal dat 14 mensen een heel huis vol visite is.

Als je dan stil staat bij het feit dat misschien wel 14 van jouw kennissen met deze gevoelens loopt en dat met niemand kan delen, wordt je daar dan zelf ook niet een beetje verdrietig van?

In een eerder onderzoek is ook gebleken dat 1 op de 10 moeders wel eens gevoelens van spijt heeft gehad van het kiezen voor het ouderschap.

Ik heb het gevoel dat ik mezelf ben verloren en niet meer besta.

onzichtbare ouder

Ik was zelf heel positief opgelucht dat 65% stemde voor het bespreekbaar moeten kunnen maken van je emoties, maar ook lichtelijk teleurgesteld dat 30% vond dat je dat niet kunt zeggen.

Een groot deel van deze mensen die deze gevoelens hebben voelen zich in veel gevallen echt vreselijk, niet goed genoeg, niet begrepen, eenzaam en alleen, wanhopig, compleet uitgeput, onzichtbaar, schuldig en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.
Het schuldgevoel is zo intens dat het soms ook samen kan gaat met het beginnen te haten van jezelf.
Er wordt dan wanhopig geprobeerd om de kinderen niet het gevoel te geven dat ze niet gewenst waren of dat er niet van ze gehouden wordt waardoor de ouder gaat overcompenseren.

Wat ook heel vaak gepaard gaat met Burn-Out klachten en in sommige gevallen ook zorgt voor scheiding van de ouders.

Wat ik het liefste nu aan iedereen zou willen vragen is om een beetje liefde voor de mensen om je heen op te brengen.
De mensen die zich zo voelen zijn vaak wanhopig aan het zoeken naar een oplossing die werkt voor het hele gezin en om alles maar zo goed mogelijk te doen en zijn vaak al hun eigen grootste criticus.
En de vraag is dan: Ga je iemand die al op de grond ligt dan nog een paar trappen na geven of je hand toereiken om ze overeind te helpen?

Voor dat ouders met deze gevoelens naar buiten komen hebben ze alle moed bij elkaar moeten rapen om zich compleet bloot te geven en staan op dat moment kwetsbaar voor je in alle wanhoop te schreeuwen om hulp en begrip.
Als iemand zichzelf zo kwetsbaar opstelt met de mogelijkheid compleet neer gehaald te worden laat dat wel weer zien hoe veel ze over hebben voor hun kinderen en een betere relatie.

Want laten we eerlijk zijn, het ouderschap is het lastigste baantje wat er is en ook nog 1 waar je geen ontslag van mag nemen.

En als je graag wil weten wat je moet zeggen als iemand met deze gevoelens bij jou komt, begin dan eens met de volgende dingen te zeggen/vragen:

• Oh wat lijkt me dat zwaar om daar mee te zitten.
• Kan ik misschien iets voor je doen?
• Zullen we even wandelen zodat we even kunnen kletsen waar de kindjes niet bij zijn?
• Zou je het fijn vinden als ik even op de kinderen pas zodat jij even tot jezelf kan komen?

Ik wou dat ik eerst had geleerd van mezelf te houden voor dat ik de taak kreeg om onvoorwaardelijk van een ander te houden.

H-eerlijkeMama (ik)

Dus de volgende keer als je een ouder ziet in de winkel die wanhopig probeert zijn/haar kinderen onder controle te houden of een bekende die zijn/haar hart lucht, bedenk je dan dat die persoon zichzelf al de hele dag bekritiseert daar hoeven niet ook nog al die afkeurende gezichten bij te komen.

De wereld zou een heel stuk mooier zijn als mensen bereid waren om iets meer voor elkaar klaar te staan en begrip voor elkaar te hebben.
En wie weet, misschien is die ene vriendelijke daad wel net het gene wat nodig is om een gezin in een positieve spiraal te krijgen wat dan ook weer de volgende generatie meer kansen geeft op slagen.

Als laatste wil ik ook nog even tegen de mensen die eenzaam met deze pijn rond lopen zeggen:
Je bent niet alleen, ook al voelt dat wel zo.
Heel veel mensen trekken het niet en wordt het te veel en er zijn echt mensen die wel willen helpen al zijn er veel mensen die je naar beneden willen trekken.
Je doet elke dag je best en meer dan dat kun je niet doen, maar hulp vragen is geen teken van zwakte maar een teken van kracht.
En als je er anoniem over wil praten met mij dan wil ik wel een luisterend oog bieden en daarnaast wil ik ook even verwijzen naar https://www.oudertelefoon.nl/ die compleet anoniem klaar staan voor ouders die even een luisterend oor nodig hebben.